Rocznica pisania

Moi drodzy 14 stycznia 2015 roku zaczęła się moja przygoda z pisaniem.

 Dzisiaj widzę jak wiele się zmieniło. Oczywiście nadal popełniam błędy w pisaniu (w życiu czasami też) ale myślę, że nawet osobie z większym doświadczeniem zdarzają się wpadki. Zawsze byłam i jestem zdania, że nigdy nie wolno się poddawać, a moim życiowym cytatem są słowa Św. Augustyna- Dopóki walczysz jesteś zwycięzca. Staram się żyć tymi słowami i nawet w najtrudniejszym okresie mojego życia mimo że, cierpiałam kilkakrotnie i myślę, że nadal będę tonie poddaję się. 

Natomiast to, że piszę zawdzięczam kilku osobom, które we mnie od początku wierzyły- nie będę, jak to jest w zwyczaju po kolei ich wymieniać- one wiedzą, że jestem im wdzięczna. Natomiast oprócz mojej przyjaciółki, mojej mamy i kilku innych osób muszę wspomnieć o osobie, która... dała mi pierwsze powiewy pisarskiego wiatru i spowodowała, że zaczęłam oficjalnie publikować.  Jest to bardzo mocno związane z pewnym wydarzeniem. Ci, którzy są ze mną od początku pewnie kojarzą to opowiadanie- jest ono umieszczone na lol24 dnia 14.01.2015 w dniu w którym zaczęłam pisać. W rocznicę chciałabym podzielić się z większością grupą odbiorców czymś co na zawsze, nie zależnie od mojej przeszłości, zostanie w moim sercu.

Kto był tą osobą naprawdę i czy historia jest w 100% prawdziwa lub czy uczucie było miłością wiemy tylko MY.

Serdecznie dziękuję za wsparcie, motywację  i pomoc Tobie- agnieszka16248:*

Dedykowane Dominikowi- zawsze będziesz  w moim sercu.

Kiedy pierwszy raz do mnie napisałeś, nie wiedziałam, że nasza bardzo krótka znajomość się tak skończy. Nie wiedziałam, że Twoje   -Hej, co u Ciebie? Zmieni mnie i moje życie  o 180° Dziękuję Ci, za wszystko co dla mnie zrobiłeś. Dziękuję, że stałeś się dla mnie kimś naprawdę bliskim. Kochałam Cię, a może tylko zauroczyłam się od "pierwszego wejrzenia." Znaliśmy się może z kilka dni. Nawet się nie spotkaliśmy, chociaż Ty bardzo tego chciałeś. Kochałam Cię chociaż wiem ze to niemożliwe, nierealne i absurdalne. Ja, która nigdy się nie zakochuje, ja która widziała tylko Twoje zdjęcia. Ja, która nie wierze w zauroczenie od "pierwszego wejrzenia", a tym bardziej w miłość od pierwszego wejrzenia. Kochałam Cię. Kiedyś mi napisałeś, że jesteś poraniony przez swoją byłą dziewczynę. Pamiętam co Ci wtedy odpisałam, byłeś zaskoczony, że jesteśmy poranieni podobnie. Po tym jak pierwszy raz, przegadaliśmy całą noc, powiedziałeś, że bardzo chciałbyś się ze mną spotkać, odpowiedziałam jeszcze zdążymy się spotkać. Pisaliśmy o naszych marzeniach, pisaliśmy  o wszystkim, mogliśmy rozmawiać      w nieskończoność. Czułam się tak, jakbym Cię znała od wielu lat. Kiedy Ci o tym powiedziałam, powiedziałeś, że masz tak samo. Byliśmy jak dwie połówki pomarańczy. Idealnie do siebie pasowaliśmy, nie tylko charakterem, wyglądem, zachowaniem, wszystkim. Kiedy od Twojej mamy dowiedziałam się, że miałeś wypadek  i jesteś w szpitalu, byłam pewna, że wszystko będzie dobrze, że wyjdziesz z tego cały. Ale kiedy dowiedziałam się, że Ty.... moje serce przestało bić, rozpadło się na kawałki, płakałam przez kilka godzin. Kochałam Cię. A Ty... kochałeś mnie? może... przecież mówiłeś, że jestem Ci bardzo bliska, mówiłeś, że...... Ale czy mnie kochałeś? nie wiem i pewnie nigdy się nie dowiem. Dlaczego? Bo o godzinie 9.03 odszedłeś na zawsze...